An Lagapak Kan Uran Sa Sakuyang Atop

saro, duwa, tulo

nagpoon na ang ritmo

naglipot na ang paros

kaipuhan ki kakugos

mantang nagkakanta an mga talapang

namumundo akong tawo sa kina’ban

Ngunyan, Sagkud Pa Man

ngunyan, sagkud pa man
ika ang sakuyang papadabaon
iibanan sa lakaw kan buhay mo
sa kaogmahan asin sa kamundu’an
sa aldaw na malilipot ako an saimong tamong
an makugos saimo para maging mahimbong
an mahungit sa aldaw na dae ka makakakaon
an masukray kan saimong buhok
asin an maalalay kun dae ka makatindog
ako an magiging sandigan mo
an ilaw sa panahon na madiklom
an sirungan sa aldaw na mauran
ako an magiging kaapil mo
an mahampang sa bagyo kan buhay
an magiging angkla sa dagit na dagat
ako asin ika
ngunyan, sagkud pa man

Arog Kan Sarong Burak

makolor 
mahamot
asin magayon
arog kang sarong burak

pagkamoot
simbolo
alay
arog kang sarong burak

tuninong
nagbabayle sa paros
maogma
arog kang sarong burak

ika
padaba ko
sagkod pa man
arog kang sarong burak

Sa Pagmuklat Kan Mata

sa pagmuklat kan mataika an muyang makaiba
na kukuguson asin sasabihan ka
halea na an muta sa saimong mata
hahadukan ang saimong pisngi
maski ang liwoy mo giniraan ini
kakahurunon ka ki may pagkamoot
maski angaw mo bako pa mahamot

Arog Kan Pagkamoot Ninda

an dagat maghali man sa baybayon
sa saiyang kugos mabalik sya gilayon
maski anong panahon an magabot
sa saindang daghan minabalik an pagkamoot

Sa Kanyang Sariling Mundo

                Nagsusumigaw na ang haring araw ng magkita kami sa parke malapit sa simbahan, halos malayo din ang aking nilakbay para marating ko ang sinasabi niyang ang kanyang lihim na lugar. Hawak ko ang aking paboritong inumin, nakatayo sa labas ng isang tindahan. Binati ko sya sa unang pagkakataon na aming pagkikita. Isang matamis na ngiti ang sinalubong nya sa akin, at ako din sa kanya. Hinila nya ako ng kanyang mata na sundan ko siya sa kanyang lihim na lugar kung saan tahimik ang paligid at walang pakialam ang mundo. Naglalakad kami sa sigaw ng init ng araw subalit kumakanta ang hangin na parang ako’y hine hele. Masaya ang kanyang mga mata sa unang pagkakataon na ako’y kanyang nakita.

                “ Kumusta ka? ” isang ngiting kay sarap pagmasdan ang kanyang ibinato sa akin habang naglalakad kami.  “ Heto mabuti naman, masaya akong nagkita tayo. Saan mo pala ako dadalhin? ” tanong ko sa kanya habang kami naglalakad na di alintana ang init. Hawak ko pa din ang aking inumin at inalok siya, isang ngiti lang at iling ang  kanyang sinagot. “ Malayo pa ba? Parang walag katapusan to. ” pabirong tanong ko sa kanya. Tinuro nya lang ang isang malaking tarangkahan “ Malapit na, wag ka lang titingin sa na ka bantay .”  Nakarating din kami sa wakas.       “ Ito ang aking lihim na lugar, akin ito. ”

 Maganda ang lugar, gusto ko. Mahangin at maraming puno. Malawak nga ang kanyang mundo. Sana meron akong ganito kung saan malaya ako. Malamig ang ihip ng hangin kahit ang sikat ng araw ay pumapaso sa aking balat. Umupo kami sa isang sementadong upuan at nag usap. Buong maghapon puno ng kwentuhan. Lahat na ata ng pwedeng mapagkwentuhan ay napag usapan na naming. Tahimik. Ang kanyang mga boses lamang ang aking naririnig, ang kanyang panaka nakang pag tawa sa aking mga kuwento. Mga tanong na wari’y akala mo walang sagot pero meron pala. Masaya ang buong maghapon, tawanan, kuwentuhan, mga bagay na bihira mong ibahagi ngunit masarap pala kapag ang bukas ang isip ng iyong kausap.

Ayoko pang umuwi subalit nagsisimula ng mag agaw ang liwanag at dilim, niyakap ko sya at sinabihang masaya ako sa araw na ito na nagkasama kami at nag kausap. Bago kami naghiwalay ng landas, pumasok kami sa simbahan upang magpasalamat. Pagpapsalamat sa mga bagay bagay na kahit papano’y nagpapsaya sa amin, mga bagay na kahit papano sa sandaling panahon ay naging makabuluhan. Sa aking pagpapaalam, isang ngiti muli ang aking nasilayan. Isang ngiti mula sa isang engkantanda na nagbibigay ng liwanag sa madidilim na gabi. Masaya ako at dinala nya ako sa kanyang paraiso, sa kanyang sariling mundo.

Habo

habo ko pa

muya ko ng magrayo

pero dae kaya kan mga bitis ko

pigpupugulan ang paglakaw

luway luway

diit diit

napapaknit na an laman kan pagkatawo

an kada bagsak kan luha

sa sakuyang mata

iyo man an pag ma’wot

na muya kang makaiba

garo dae na maabot an satuya

ta habo mo na sakuya

Sa Rarom Kan Banggi

madampog an kalangitan
iniba ta ka sa sakuyang daghan
sa bilog na banggi ika an kaibahan
sa tahaw kan daeng katapusang kadikloman
an ragitnit kan katre sa rarom kan banggi
ako napahengheng saimo asin nagsabi
satuyang samaan an siram kan pagkamoot
hanggang an pagputok kan aldaw umabot
ipamati saimo an init kan sakuyang palad
sa lipot na ini, mation an pigbabalad
sa kada hangos na satuyang pigbubukod
paghangos na nagkakaburubod
sa rarom kan banggi satuyang samaa'n
samaa'n ta an satuyang pagkaminootan

Tagaw

tagaw na nagkakamang sa kisame
siram pag iling ilingon kung nakahigda sa katre
nata daw ta dai sinda nahuhulog
sa kakamaan mata ko minakulog
ang sakong luong minsan matanglay
na nakapatong sa dakulang tabay
sige sa kakabukod sa lamok na nag layog
ingat sa ipot na mahuhulog

Ang Adal Hale Sa Sarong Aki

Pig hapot ako kang pamangkin ko na babae, "Tito love mo ako?" sabi ko saiya "Iyo tabi baba ko." sabay bukas kang sakuyang mga braso na naka dupa. Siya man hinapot ko "Baba ko love mo man si tito mo?" tinanguan ako sabay turo sa nakapakong imahe ni Kristo sabay sabi “Love ta ka arog kang pagpadaba niya."